«جهان را نارنجی کن»

طی قطعنامه ای در 17 دسامبر 1999 مجمع عمومی سازمان ملل متحد، 25 نوامبر را به عنوان روز جهانی محو خشونت علیه زنان نام گذاری کرد و از دولت ها، سازمان های بین المللی و سازمان های غیر دولتی برای طراحی و سازماندهی فعالیت هایی جهت افزایش آگاهی عمومی از آن مشکل دعوت به عمل آورد. بر این مبنا از 25 نوامبر، روز جهانی محو خشونت علیه زنان، تا 10 دسامبر، روز جهانی حقوق بشر، دروه 16 روزه جهت فعالیت کمپین مبارزه با خشونت های جنسیتی و زمانی برای اقدام و آگاهی بخشی جهت پایان دادن به خشونت علیه زنان و دختران در سراسر جهان است.

هدف شانزدهم برنامه توسعه پایدار 2030 به ارتقاء صلح آمیز و فراگیر جوامع برای توسعه پایدار، تدارک دسترسی به عدالت برای همه و ساخت موسسات کارآمد و پاسخگو در تمام سطوح اختصاص داده شده است. هدف آن تضمین دسترسی برابر به عدالت برای همه، کاهش چشمگیر تمام اشکال خشونت و پایان دادن به سوء استفاده، استثمار و قاچاق است.

در حالی که دولت ها با اجرای اقداماتی که خشونت علیه زنان را جرم تلقی می کند، و فرایندی را تضمین می کند که در جای خود قادر به بازرسی، محاکمه، و دسترسی به راه حل های موثر و غرامت است، به مجازات کسانی که مرتکب خشونت علیه زنان می شوند، متعهد هستند؛ با این وجود زنانی که اغلب با خشونت مواجه هستند با موانع متعددی در دسترسی به عدالت روبرو می شوند. موانع ممکن است شامل موانع نهادی در سیستم قضایی مانند فقدان تجربه متخصصان حقوقی، عدم هماهنگی و همکاری در میان نهادهای مرتبط و همچنین بی تفاوتی یا فقدان منابع باشد. دسترسی به عدالت ممکن است در کشورهایی که در آن سیستم های موازی حقوقی و یا مکانیسم اختلاف سنتی وجود دارند، پیچیده تر باشد.

در سراسر جهان یک زن از هر سه زن در طول عمر خود خشونت را از کسی که می شناسد، دوست دارد و به وی اعتماد دارد، تجربه کرده است. از تمام زنانی که در سال 2012 در جهان قربانی قتل شده اند، تقریباً نیمی از آنان توسط همسران یا اعضای خانواده شان کشته شده اند. خشونت علیه زنان و دختران، نقض فاحش حقوق بشر است، زندگی را نابود می کند و منجر به درد بی حد و حصر، رنج و بیماری می شود. همچنین هزینه های بالای اقتصادی را تحمیل می کند.

در طولانی مدت، شناخت و آگاهی جهانی از این مطلب که خشونت علیه زنان و دختران، نقض حقوق بشر، بهداشت عمومی فراگیر و مانع جدی برای توسعه پایدار است، در حال رشد است. با این حال هنوز اقدامات بیشتری وجود دارد که ما می توانیم و باید انجام دهیم تا این آگاهی را به پیشگیری معنادار و پاسخ تبدیل کنیم.

خشونت علیه زنان و دختران هزینه بزرگ مقیاسی بر خانواده ها، جوامع و اقتصادها تحمیل می کند. هنگامی که زنان در نتیجه خشونت کار نمی کنند، اشتغال آنها ممکن است در معرض خطر قرار گیرد، درآمد، استقلال و توانایی آنان در ترک روابطی که از آنان سوء استفاده می کنند، مورد تهدید واقع شود. خشونت علیه زنان منجر به از دست رفتن بهره وری در کار می شود و منابع خدمات اجتماعی، سیستم قضایی و سازمان های مراقبت های بهداشتی را خالی می کند. نتیجه خالص آن رنج عظیم و همچنین محرومیت زنان از ایفای نقش خود در جامعه است. جهان نمی تواند این هرینه را تقبل کند. زنان و دختران نیز توان آن را ندارند.  با این حال، چنین خشونتی هر روز در سراسر جهان ادامه دارد و تلاش برای مقابله با این چالش، اگر چه سرشار از تعهد سیاسی است، اما به لحاظ بودجه وضع وخیمی دارد.

نابرابری ریشه دار در نقش ها، حقوق و فرصت های مردان و زنان، نگرش ها و هنجارهای اجتماعی که از چنین خشونتی چشم پوشی می کند و یا آن را عادی جلوه می دهد، مشکل را وخیم تر کرده اند اما غیر قابل اجتناب نیستند. با قوانینی برای حفاظت از زنان و مجازات عاملان، خدماتی برای بازسازی زندگی زنان و پیشگیری سریع و جامع، پایان دادن به خشونت علیه زنان و دختران می تواند به یک واقعیت تبدیل شود. با این حال، بودجه مناسب اقدام برای پایان دادن به این خشونت، همچنان ناکافی باقی مانده است. در سال 2016، کمپین مبارزه با خشونت علیه زنان و دختران بر نیاز شدید به تأمین مالی پایدار جهت اقدام به پایان خشونت علیه زنان و دختران در راه تحقق برنامه توسعه پایدار 2030 تأکید داشت. امسال، مجمع عمومی سازمان ملل برای 16 روز فعالیتِ جهانی کمپین مبارزه با خشونت های جنسیتی، این مضمون را عنوان کرده است: «جهان را نارنجی کن: جمع آوری پول برای پایان دادن به خشونت علیه زنان و دختران»، برای تقویت و رسیدگی به کمبود بودجه.

امروز، جهان با رنگ نارنجی تجلی می یابد که نماد آینده ای روشن برای زنان و دختران است. اختصاص سرمایه می تواند این چراغ را درخشان نگاه دارد، حقوق بشر را حفظ نماید و خشونت علیه زنان و دختران را از بین ببرد.